وقتي عشقت تنهات گذاشت...

نگران خودت نباش كه بعداز اون چه كني...

شرمنه دلت باش كه بهت اطمينان كرد...باهات اومد...

عاشق شد...ولي حالاتنهاست...

دلكم...دل عزيزم...شرمندتم...نميخواستم

تمام زندگيم را دلتنگي پر کرده است...

دلتنگي از کسي که دوستش داشتم و عميق ترين درد ها و رنج هاي عالم را در رگ هايم جاري کرد !

 درد هايي که کابوس شبها و حقيقت روزهايم شد٬ دوری از تو حسرتي عميق به قلبم آويخت و پوست تن کودک عشقم را با تاولهاي دردناک داغ ستم پوشاند .

  دلتنگی براي کسي که فرصت اندکي براي خواستنش ٬ براي داشتنش داشتم.

 دلتنگي از مرزهايي که دورم کشيدند و مرا وادار کردند به دست خويش از کساني که دوستشان دارم کنده شوم .

 در انس وي مرزها دوست داشتن گناه است ٬ حق من نيست ٬ به اتش گناهي که عشق در آن  سهمی داشت مرا بسوزانند .

رنجي انچنان زندگي مرا پر کرده است٬ آنچنان دستهاي مرا از پشت بسته است٬ آنچنان قدمهاي مرا زنجير کرده است که نفسهايم نيز از ميان زنجير ها به درد عبور مي کنند . . . 

دوست داشتن تو چنان تاوان سنگيني داشت که براي همه عمر بايد آنرا بپردازم ...و من این تاوان سنگین را با جان و دل پذیرا شدم .

همه عمر ٬ داغ تو بر پيشاني و دلم نشسته است و مرا می سوزاند . 

 تو نمايش زندگي مرا چنان در هم پيچيدي که هرگز از آن بيرون نيايم. . . آنقدر دلتنگ دوريشهستم .. آنقدر دلتنگ سرنوشت خويشم .. آنقدر دل آزرده عشق تو هستم که همه هستيم را خوره بي کسي و تنهايي مي جود . . . 

  به او نگاه مي کنم ٬ به او که چون بهشت بر من مي پيچد و پروازم مي دهد .

 به او که لبهايش از اندوه من مي لرزند .  

به او که دستهاي نيرومندش ٬عشقي که سالها پيش اجازه اش را از من گرفتند جرعه جرعه به من مي نوشاند . . . . .

به او که چشمهايش در عمق سياهي مي خندید و دنيايم را ستاره باران مي کرد.

به او که باورش کردم و دل به او باختم ...

به او که دلم مي خواهد در آغوشش چشمهايم را بر هم بگذارم و هرگز ٬ هرگز ٬هرگز به روي دنيا بازشان نکنم .  

  به او که تکه اي از قلب مرا با خود خواهد برد... 

به او که مرزهاي سرنوشت ٬ سالها پيش دوريش را از من رقم زده است.

سراسر زندگيم رااندوهي پر کرده است که روزها و ماهها از اين سال به سال ديگر آنها را با خود مي کشم و ميدانم که زمان ٬ شايد زمان ٬ داغ مرا بهبود بخشد ولي هرگز فراموش نخواهم کرد که از پشت اين ديوار شيشه اي نگاهش چگونه عمق وجودم را لرزاند . 

لبهايش لرزش لبهايم را نوشيد و دستانش ترس تنم را چيد و نفسهايش برگهاي رنگين خزان به باران عاشقانه بهار سپرد .

هر چند مال من نشدی ولی ازت خیلی چیزا یاد گرفتم:

ـ یاد گرفتم که به خاطر کسی که دوسش دارم باید دروغ بگم...

ـ یاد گرفتم که هیچ وقت هیچ کس ارزش شکستن غرورمو نداره...

ـ یاد گرفتم تو زندگیم به اون که دوسم داره هر روز دلشو بشکونم...

ـ یاد گرفتم که گریه های هیچ کس رو باور نکنم...

ـ یاد گرفتم بهش هیچ وقت فرصت ندم...

ـ یاد گرفتم که رو عشق کسی نباید موندگار بود...

ـ یاد گرفتم که نباید خودمو به اونی که دوسش دارم وابسته کنم...

ـ یاد گرفتم که باید برای خودم زندگی کنم نه اینکه به خاطر یکی زنده باشم...

ـ یاد گرفتم هر روز دم از عاشقی بزنم ولی خودم عاشق نباشم...

اونی که یاد تو بود، اگه غمخوار تو بود، قلبش رو چس نمیداد دل به هر کس نمیداد دل میگفت مقدسه عشق اون برام بسه، از نگاش نفهمیدم که دروغه و هوسه، غصه خوردن گریه کردن نداره، به یه قلب بی وفا دل سپردن نداره، آخر قصه چی شد، قلب اون مال کی شد، اون که از من پر گرفت چی می خواستیم و چی شد، اونی که مال تو بود اگه لایق تو بود تو رو تنها  نمی ذاشت، با خودت جا نمی ذاشت...

اونی که یاد تو بود، اگه غمخوار تو بود، قلبش رو پس نمید